Ana Sayfa Ekonomi 5 Temmuz 2021 8 Görüntüleme

Benim sadık yarim kara toprak! Fasulye toplayıp biber diktim

Tarım başta olmak üzere her alanda üretim yapmak artık ülkeler için gitgide stratejik bir boyuta ulaşıyor. Pandemi devri de üreten ülkelerin ve şirketlerin ne kadar güçlü kaldığını tüm dünyaya gösterdi. Besin ve hammadde üretimi bu süreçte en büyük sorunları oluşturdu. Bilhassa girdi maliyetlerinin arttığı son vakitlerde tarım üzere dallarda üretim yapmak, üretimin devamlılığını sağlamak ise epey güç. Bu üretimin merkezinde çalışmak da emekçi olmak da önemli bir emek, alın teri ve sabır gerektiriyor.

GÜNLÜK 100 LİRA

Ben de Bursa’nın Yenişehir bölgesinde çoğunluğunu Diyarbakır ve Şanlıurfalı personellerin oluşturduğu bir fasulye tarlasında mesaiye başladım. Sabah 8’de artık herkes tarlada ve çalışmaya başlamış oluyor. Öğle bir saatlik yemek molası var. Sonra dayanılmaz bir sıcağın altında saat 18.00’e kadar devam ediyor mesai. Günlük fiyat ise 100 lira. Yemek parası üzere yan ödeme de yok. Cepten karşılanıyor.

MAYISTAN EKİME KADAR

Her hafta bir mesleği deneyimleyip sizlere aktardığımız “İşin Peşinde” köşesi için yeni durağımız tarım personelleri oldu. Mevsimlik tarım personelleri ilkbaharda Türkiye’nin her köşesine dağılıp çalışmaya başlıyor. Sayıları milyona yaklaşıyor. Ziraî üretimin gerçekleştiği her ilçede bine yakın mevsimlik tarım emekçisi mayıs ayından ekim sonuna kadar üretimin temelini oluşturuyor.

ÇAVUŞLAR YÖNETİYOR

ÇALIŞTIĞIM tarlada personelleri çavuş olarak isimlendirilen Mehmet Nuri Tekin yönlendiriyor. Her çavuşun 30-40 çalışanı var. Birçok kendi köylülerinden oluşuyor. 16 yaşından 55 yaşına kadar herkes tıpkı süratte çalışıyor. Mehmet çavuş işe başlamadan bana fasulyenin nasıl toplanacağını gösterdi. Birinci başta kolay üzere gelse de asıl zorluğun tıpkı işi saatlerce sıcağın altında tekrarlamak olduğunu anladım.

SÜRATLİ TOPLAMAK GEREKİYOR

Çavuş süratli toplamam için çömelerek hareket etmem gerektiğini söyledi. Bir de uyardı: “Sakın küçükleri toplama!” Ben de onun gösterdiği ölçülerde toplamaya devam ettim. Toplanan fasulyeler evvel beyaz bir torbada birikiyor. Daha sonra kırmızı bir çuvala dökülüyor. Toplamak sabır istiyor. Fakat asıl sıkıntı iş dolan çuvalları sırtlayıp tarlanın başından sonuna taşımak. Emekçinin sıkıntısı ağır.

HER ÇUVAL 30 KİLO

Burada iş bana kalıyor. Tarlada iş beğenmemek üzere bir lüks yok. Birinci çuvalı omzuma atıp götürmeye başlıyorum. Yürüdükçe 30 kilo fasulye güya daha da ağırlaşıyor. Çuval sayısı arttıkça sıcak daha da kavuruyor. Koca tarladan onlarca çuval fasulyeyi toplamak, üretmek hoş lakin iş önemli bir fiziki güç istiyor. Ben toplama sürecine katılsam da birebir çalışanlar bu tarlada fide dikip, çapa yaptılar. Aldıkları fiyat ise yaptıkları işe nazaran hayli düşük kalıyor.

EMEĞİ YANSITMIYOR

FasUlye tarlasından sonra 5-6 kilometre aralıktaki diğer bir tarlaya gidiyoruz. Burada bugün biber fidesi mesaisi var. Çalışanların birden fazla bayan. Sanırım elleri çabuk olduğu için fide işinde daha öndeler. Çavuş bana da fideleri verip personellerin ortasına gönderiyor lakin kolay bir dikim için ıslatılan toprakta ayakkabı ile çalışmak mümkün değil. Ben de herkes üzere ayakkabıları çıkarıp yalın ayak çalışmaya başlıyorum. Ancak fideleri her diktiğimde yanımdaki emekçiler, “Yine yanlış yere koydun sırayı bozma” diye uyarıyor. Toprağın içinde bata çıka çalışmak önemli derecede yoruyor. Üstelik öğle sıcağında insanın nefesi kesiliyor. Personellerin şikâyeti ise yeniden birebir: “Eğitimi kaçırıyoruz. Çadırlarımız yetersiz. Banyo ve tuvalet hiç hijyenik değil. Aldığımız fiyatlar bu emeği yansıtmıyor. Burada topladığımız 2 liralık eseri pazardan satın alamıyoruz. Hepimiz sigortalı çalışmak istiyoruz.”

AİLECEK GELİYORLAR

1994 yılından itibaren bölgedeki tarlalarda çalıştığını söyleyen Mehmet Nuri Tekin, “Buraya personeller ailecek gelir. Çocukları ile birlikte tarlaya girer. Hayatlarımız ise buradaki çadırlarda. 3-4 yıl evvel çadırlara elektrik geldi. Ancak emekçiler sahiden 6 ay boyunca çadırlarda önemli problemlerle boğuşuyor. Altyapı yok. Sıcak havada çadırlar fırın üzere. Hijyen yetersiz. Sigortasız çalışıyoruz. Bunların acil uygunlaştırılması gerekiyor. Verilen kelamlar hiç tutulmuyor. Çocukların eğitim sorunu bizi çok üzüyor” diye konuştu.

SANAYİ KURULUŞLARI SULARI KİRLETİYOR

Yıllardır buradaki tarlalarda çalıştığını söyleyen Orhan Kaya da sanayi kuruluşlarının etrafa denetimsiz bıraktığı atıklar yüzünden bölgedeki randımanın daima düştüğünü belirtiyor. Orhan Kaya, “Sulama kanallarına atıkları bırakıyorlar. Dönümü 8 ton biber veren tarla artık 5 ton bile vermiyor. Çok sıcaklar da bunda çok etkili” dedi. Bilhassa girdi maliyetleri yüzünden artık çiftçilerin ekim yapamadığını lisana getiren Kaya, “Akaryakıt ve gübre üzere girdiler arttıkça üretmek zorlaşıyor. Bu hususta daha fazla destekleyici siyasetlere gereksinim var” diye konuştu.

NE KADAR KAZANIYORLAR?

Mevsimlik tarım emekçileri yılda ortalama 5-6 ay güçlü kurallarda çalışıyor. Günlükleri 100 lira civarında. Bunun 90 ve 120 TL ortasında değiştiği bölgeler de var. Aylık çıkarları ise 2 bin 700 ila 3 bin lira ortasında değişiyor. Personeller burada kazandıkları para ile birebir vakitte yılın kalan kısmını da yönetim etmek zorundalar. En büyük istekleri ise devlet takviyesi ile kayıt dışı çalışma ortamının süratle bitirilmesi.

Hürriyet

iletişim : live:.cid.e85adaa203246898
en iyi casino siteleri slot siteleri kocaeli escort bursa escort
hacker sitesi hacker sitesi https://bahismafia.com https://escortium.org fethiye escort https://fethiyemugla.com gaziantep escort gaziantep escort izmir escort bedava hesaplar